نهج البلاغه

ای مردم، خوشا کسی که پرداختن به عیب خویش وی را از عیب دیگران بازدارد. خوشا کسی که در خانه نشیند و قُوتِ خود خورَد و به فرمانبرداری پروردگار روی آرَد و بر گناهِ خود بگرید تا سرگرم کار خویش باشد و مردم را از گزند خود آسوده سازد.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم فروردین ۱۴۰۲ ساعت 15:5 توسط به یاد بابا  |